Tego chyba Schronisko Szwajcarka jeszcze nie widziało… Na jego bramie odbyły się zawody rysowe! Zespoły startowały w konkurencji na czas, a zadanie polegało na związaniu się liną, założeniu dwóch friendów jedną ręką w rysie
Sezon zimowy 2025/2026 był dla członków WKW wyjątkowo pracowity. Nasi klubowicze z sezonu na sezon realizują coraz bardziej ambitne projekty w Tatrach i Alpach. Nie brakuje też solidnych debiutów co daje nadzieję na klasowe przejścia w kolejnych latach. Poniżej chronologiczne podsumowanie najważniejszych wydarzeń sezonu.
26 października Paweł Trzęsicki i Marcin Wagemann przeszli Fantasmagorie M9- na Prednim Solisku w stylu RP (crux OS). Solidny opad i niska temperatura dały nadzieję na sensowne warunki dzięki czemu chłopaki otworzyli sezon jeszcze w trakcie kalendarzowej jesieni.
20 listopada Paweł Trzęsicki i Marcin Wagemann przeszli Wall Street M8 na Czołówce MSW w stylu RP (2nd go).
W tym samym miesiącu Krzysztof Zabłotny z Ryszardem Kapralem i Gosią Jurewicz podjęli próbę przejścia Drogi Schmidtów na północnej ścianie Matterhornu. Po pokonaniu śnieżnej rampy zespół podjął przykrą, ale konieczną decyzję o odwrocie z powodu fatalnych warunków panujących w ścianie.
11 grudnia Paweł Trzęsicki, Ryszard Kapral i Kuba Kościelny przeszli Środkową Depresję M5+ na Granackiej Baszcie w stylu OS, w niespełna pięć godzin. Całość na lotnej – trzy wyciągi do grani.
15 grudnia Paweł Trzęsicki i Krzysztof Zabłotny przeszli Bumerang M7+ na Prednim Solisku w Dolinie Młynickiej w stylu Flash, w 3,5 godziny. Pięć wyciągów technicznego wspinania, dwa ostatnie prowadzą jednym z najładniejszych zimowych zacięć w Tatrach.
15 grudnia Paweł Trzęsicki i Krzysztof Zabłotny przeszli Bumerang M7+ na Prednim Solisku w Dolinie Młynickiej w stylu Flash, w 3,5 godziny. Pięć wyciągów technicznego wspinania, dwa ostatnie prowadzą jednym z najładniejszych zimowych zacięć w Tatrach.
„Ostatni wyciąg to absolutna rewelacja i główny powód, żeby wrócić na Bumeranga.”
– Paweł Trzęsicki
Pełna relacja z opisem drogi dostępna na krzysztofzablotny.pl. Tego samego dnia, tuż po zejściu, Krzysztof poślizgnął się sto metrów od samochodu i solidnie skręcił kostkę – noga dawała znać o sobie przez cały sezon.
21 grudnia, w ramach współpracy wrocławsko-krakowskiej, Paweł Trzęsicki i Maks Parys przeszli Długosza M7, A1 na Kazalnicy Mięguszowieckiej w stylu RP, w 10 godzin i 20 minut do szczytu.
W ramach grudniowego zgrupowania PHS Krzysztof Zabłotny z T. Kowalczykiem i Ančą Šebestíkovą przeszedł Grzędę Tomkowych Igieł na Niżnych Rysach (V+ latem, M5–M6 zimą, 850 m deniwelacji).
Doborowy wrocławski zespół w składzie Krzysztof Zabłotny, Ryszard Kapral i Paweł Hałdaś w trakcie kilkudniowej wizyty w Dolinie Kieżmarskiej zrobił Zbierkę V+ oraz Elegancję M7 na Wielkiej Złotej Kazalnicy.
Tradycyjnie, jak co roku w grudniu, miało miejsce świąteczno-noworoczne zgrupowanie w Morskim Oku. Pogoda i warunki były niezwykle srogie, co znacznie ograniczyło możliwości działania na wyżej położonych ścianach. Silne mrozy, opady i porywisty wiatr nie wystraszyły jednak naszych klubowiczów, którym udało się skompletować całkiem okazały wykaz przejść. Pełna relacja dostępna tutaj.
5 stycznia Waldorf (Rafał Zając) z Bobkiem przeszedł Rysę Strzelskiego M5+ na Progu Mnichowym.
5 stycznia Paweł Trzęsicki, Marcin Wagemann i Ryszard Kapral zrobili klasyk Kotła Kazalnicy Mięguszowieckiej – Sprężynę M7/+. Po 9 godzinach zameldowali się przy stanowisku zjazdowym przy Sanktuarium. Crux wyprostowany logicznym wariantem.
6 stycznia Paweł Trzęsicki i Ryszard Kapral w ramach aktywnego restu przeszli się na Bulę pod Bandziochem i zrobili kombinację Od zmierzchu do świtu + Globalne ocieplenie M6+ w stylu OS.
22 stycznia Konrad Giedrojc (WKW) z Jackiem Wątorkiem oraz Grzegorz Bednarski (WKW) z Pawłem Wrześniem przeszli jako dwa zespoły Żebro na Buli pod Bandziochem M3 w stylu OS. Dla Konrada i Grzegorza był to debiut w zimowym wspinaniu w Tatrach – pierwsze dziabki mieli w rękach miesiąc wcześniej, na grudniowych warsztatach. Droga lekko zalodzona, bez śniegu, dobrze ubezpieczona hakami. Gratulujemy udanego debiutu i ściskamy dziabki za klasowe przejścia!
23 stycznia Konrad Giedrojc z Jackiem Wątorkiem i Pawłem Wrześniem przeszli Zacięcie Robakiewicza na Mnichu M3 w trójce, w stylu OS. Pierwszy wyciąg zaśnieżony z dobrą protekcją własną, trzeci – czysty drytooling z wejściem na kopułę szczytową. Chłopaki byli jedynym zespołem w ścianie tego dnia.
25 stycznia Paweł Trzęsicki i Marcin Wagemann zrobili Rosyjską Ruletkę M8−/WI5 na Progu WCK – RP w drugiej próbie na kluczowym odcinku. Krótka, ale ciekawa droga o zachodnim charakterze.
W tym samym miesiącu Krzysztof Zabłotny z Bartłomiejem Żytkiewiczem odbyli kilkudniowy wyjazd – trzy doliny w trzy dni, przemieszczając się na nartach. Łupem naszych reprezentantów padł: Żleb Stanisławskiego na Jaworowy Szczyt M5+, 550 m w czasie 4:30 h (imponujący czas!), Mas que nada 6+ w Dolinie Furkotnej i Hrana Weberovky 5+, 350 m na Złotej Baszcie w Dolinie Keżmarskiej. Wygląda na to, że w naszych Tatrach również można się solidnie zmęczyć i odbyć fantastyczną przygodę.
Warte odnotowania jest przejście Krzysztofa Zabłotnego z Marcinem Kłysem, Denysem Isaienką i Arturem Ostrowskim, w trakcie którego wytyczyli nową drogę na Skrajnym Granacie – Między Żebrami M6. Linia przebiega orograficznie na prawo od linii zjazdów. Crux jest ciekawy – autor pozostał skromny co do szczegółów.
Nasi klubowicze wylecieli do włoskiego Cogne na wspinaczkę lodową. Pogoda i warunki okazały się łaskawe, co przełożyło się na liczne przejścia. Do bardziej klasowych należy zaliczyć:
W wykonaniu zespołu Marcin Wagemann, Ryszard Kapral oraz Krzysztof Zabłotny. Jednak wieść niesie, że kilka innych zespołów zrealizowało cele o wycenach WI5!
Równolegle odbyło się zgrupowanie na Hali Gąsienicowej, w trakcie którego mniej doświadczeni koledzy i koleżanki mogli nabrać doświadczenia na tatrzańskich klasykach.
Dla WKW luty rozpoczął się mocnym uderzeniem – obozem w Popradzkim Plesie. Nie brakowało mocnych przejść i ambitnych prób. Link do relacji.
1 lutego Waldorf (Rafał Zając) z Krystianem przeszedł lodowy klasyk – Luibisbodenfall WI4+, 475 m w Pitztal.
2 lutego, w trakcie zgrupowania, Paweł Trzęsicki i Ryszard Kapral przeszli Magiczną Linię M8+ na Galerii Szatana – RP po niefortunnym locie na trzecim wyciągu. Droga zajęła łącznie 5,5 godziny. Crux został poprowadzony w stylu OS z zakładaniem asekuracji na prowadzeniu.
3 lutego Paweł Trzęsicki i Ryszard Kapral wytyczyli HGZ M4+ – nową drogę na Tępej.
6 marca Waldorf z Szymkiem pokonali klasyka doliny Keżmarskiej – Polskie Zacięcie M5+ na Keżmarskiej Kopie.
20 marca Waldorf z Bobkiem ponownie zrealizowali cel po słowackiej stronie Tatr – Nas Nedobegat M5+ na Keżmarskiej Buli.
21 marca Paweł Trzęsicki, Marcin Wagemann i Ryszard Kapral przeszli Momę M7 na Kazalnicy Cubryńskiej w stylu OS, w 7 godzin. Panowie zgodnie twierdzą, że każdy wyciąg jest wspinaczkowy i bez taryfy ulgowej. Dla Pawła i Marcina przejście było zamknięciem małej trylogii na Kazalnicy Cubryńskiej.
22 marca Paweł Trzęsicki i Ryszard Kapral dorzucili do swojego wykazu Psią Kręwkę M7/+ na Czołówce MSW w stylu OS.
22 marca Waldorf z Bobkiem zrobili Filar Pn-Zach ze startem direkt M5− na Małym Keżmarskim. To długa i wymagająca droga na jednej z najwyższych ścian w Tatrach.
Kwiecień i maj należały zdecydowanie do Waldorfa, Bobka, Matiego i Szreka.
11 kwietnia Waldorf z Bobkiem przeszedł Filar Mossaz-Seigneur IV TD+, M5, 1200 m na północnej ścianie Aiguille du Midi.
12 kwietnia Paweł Trzęsicki, Ryszard Kapral i Marcin Lubimow podjęli próbę Heinricha Zawadzkiego M6+ na Kazalnicy Mięguszowieckiej. Wycof po locie na pierwszym trudnym wyciągu.
22 kwietnia Waldorf, Mati i Szrek pokonali drogę Carli-Chassagne III D+, AI4, 1000 m na północnej ścianie Aiguille du Midi.
24 kwietnia Waldorf ze Szrekiem uporali się z alpejskim klasykiem – Valeria AI4+, 400 m na Małym Kapucynie II.
25 kwietnia Mati ze Szrekiem – Eugster Direct IV M5, 1000 m na północnej ścianie Aiguille du Midi. Gratulujemy tego klasowego przejścia!
2 maja Waldorf z Bobkiem wybrali się do doliny Argentière i pokonali Charlet-Ghilini III ED, AI5+, 500 m na murze Pre De Bar. To klasowe przejście zasługuje na szczególne wyróżnienie w naszym podsumowaniu!
Tekst: Paweł Trzęsicki · Materiały: Paweł Trzęsicki, Krzysztof Zabłotny, Rafał Zając (Waldorf), Konrad Giedrojc · WKW 2026
Zdjęcia Krzysztofa Zabłotnego: krzysztofzablotny.pl · social media: @krzysztof.zablotny
Szanowne Koleżanki i Szanowni Koledzy,
W imieniu Zarządu Wrocławskiego Klubu Wysokogórskiego zapraszamy Was na Walne Zebranie członków Klubu.
Zebranie odbędzie się 20 maja 2026 roku (środa) w siedzibie klubu przy ul. Sokolniczej 40/1 we Wrocławiu.
Rozpoczęcie obrad wyznaczone jest na godzinę 19:00 (I termin). W przypadku braku kworum, II termin przewidziano na godzinę 19:15.
Przedmiotem obrad będzie:
• przyjęcie sprawozdania z działalności WKW za okres czerwiec 2025 – maj 2026,
• przyjęcie sprawozdania finansowego za rok 2025,
• wybory uzupełniające do Komisji Rewizyjnej WKW.
W celu ułatwienia zapoznania się z dokumentami sprawozdawczymi, zostaną one opublikowane na dysku klubowym o czym poinformujemy osobnym e-mailem.
Z taternickim pozdrowieniem
WKW Team
Wrocławski Klub Wysokogórski
Wszystko zaczęło się w głowie Agaty Gorączko, która wyznaje zasadę, że nie ma rzeczy niemożliwych – trzeba tylko wiedzieć z kim i kiedy ruszyć w drogę
Czy Tobie też czasem wydaje się, że wypadki w skałach zdarzają się tylko innym?
Mnie zdecydowanie tak.
Jeżdżę w skały z myślą o wspinaniu, a nie o tym, co zrobię, jeśli partner albo ktoś wspinający się obok ulegnie wypadkowi. To jeden z tych tematów, które najchętniej odkładamy na bok. Bo są mało przyjemne i nikt nie chce „zapeszać”.
Ostatni wypadek na Kalymnos mocno poruszył środowisko wspinaczkowe. Pokazał też bardzo wyraźnie, że nawet w jednym z najbardziej znanych i pozornie dobrze zorganizowanych rejonów wspinaczkowych pomoc nie zawsze jest taka, jak byśmy oczekiwali.
Ta historia dała mi dużo do myślenia. Właśnie dlatego w niedzielę 10 maja pojechałam do Karpacza na warsztaty medyczne zorganizowane przez Wrocławski Klub Wysokogórski. Zajęcia prowadził Emil Makutynowicz.
Dowiedziałam się wielu praktycznych rzeczy. Między innymi tego, co naprawdę warto mieć w apteczce wspinacza. Ćwiczyliśmy ocenę oddechu, resuscytację krążeniowo-oddechową i użycie AED. Rozmawialiśmy też o hipotermii i o tym, jak działać, kiedy liczy się czas.
Na koniec przenieśliśmy się na Krucze Skały. Najpierw ćwiczyliśmy tamowanie krwotoku przy użyciu stazy i zakładanie opatrunków, a potem ratowaliśmy dwóch poszkodowanych w realistycznie przygotowanej scence.
Podsumowanie jest proste:
Wiedza nie eliminuje ryzyka, ale daje dużo większy spokój i poczucie, że w sytuacji awaryjnej będziesz wiedzieć, od czego zacząć.
Ja wróciłam z Karpacza z konkretną wiedzą i z poczuciem, że jestem lepiej przygotowana niż wcześniej.
A jeśli zastanawiasz się, czy takie szkolenie może być nudne, to mogę Cię uspokoić — było wręcz przeciwnie. Dużo praktyki, konkretów i świetna atmosfera. Emil prowadził zajęcia z ogromnym luzem, humorem i szacunkiem do uczestników, a grupa była bardzo zaangażowana i sympatyczna.
Jeśli Wrocławski Klub Wysokogórski zorganizuje kolejną edycję, zdecydowanie warto się zapisać.
Anna Szymańska
Chciałbym podzielić się wrażeniami z ostatniego zimowego sezonu taternickiego, w trakcie którego udało się zarówno solidnie powspinać, ale też solidnie polatać i nie raz, a nawet nie dwa wycofać z drogi
W sobotę 11 kwietnia spotkaliśmy się tradycyjnie na Taborze pod Krzywą, aby rozpocząć kolejny letni sezon wspinaczkowy. Jednocześnie była to doskonała okazja do podsumowania zimowych zmagań oraz integracji klubowiczów.
Część oficjalna wydarzenia rozpoczęła się od wręczenia nagród za Ligę Drytoolową. Nagrody zostały wręczone dla klasyfikacji WKW, w kategoriach kobiet i mężczyzn.
Podium kobiet, klasyfikacja WKW:
Podium mężczyzn, klasyfikacja WKW:
Kategoria kobiet, klasyfikacja Open:
Kategoria mężczyzn, klasyfikacja Open:
Szczególne wyróżnienie należy się Krystianowi Kapralowi, za ilość zrobionych dróg i zdobytych punktów. W kategorii punktowej był bezkonkurencyjny, zdobywając 7698,75 pkt, wyprzedzając tym samym kolejnego Maćka o 2818,75 pkt. Dodatkowo, większość dróg przeszedł w końcowej fazie ligi, co było wyzwaniem fizycznym i logistycznym. Wymagało także cierpliwości i zaangażowania asekuranta – Ryszarda Kaprala.
Kolejnym punktem programu była krótka prelekcja Piotra Piotrowskiego o zorganizowanym ostatnio Kursie Ekiperskim na Kubie. Więcej informacji znajdziecie w artykule: „Ten pomysł był tak szalony, że musiał się udać”. Relacja z ekiperskiej wyprawy na Kubę | wspinanie.pl
Topo Los Portales z naszymi nowościami dostępne pod linkiem: https://27crags.com/crags/los-portales
Po części oficjalnej nadszedł czas na integrację oraz luźne rozmowy przy ognisku i grillu.
Dziękujemy wszystkim za pomoc przy sprzątaniu, noszeniu drewna i organizacji naszego bufetu, a Sławkowi za przemiły czas i gościnę!
Życzymy Wam wszystkim udanego, bezpiecznego sezonu i samych sukcesów w pionowym świecie!
Na zakończenie parę słów od Zarządu:
Wiemy jak bardzo mocno niektórzy z Was zaangażowali się w udział w Lidze Drytoolowej i dali się ponieść rywalizacji. Wiemy też, że oczekiwaliście lepszej oprawy wręczenia nagród i docenienia Waszych starań, tak jak to było w latach poprzednich. Zwyczajnie nie dopilnowaliśmy tego, aby wszystko odbyło się jak należy, za co przepraszamy.
Jednocześnie informujemy, że losowanie nagród wśród osób, które przeszły minimum 20 dróg odbędzie się podczas wręczenia nagród za Ligę Boulderową. Więcej informacji wkrótce.
WKW Team
W pierwszy czerwcowy weekend czekają na Was premierowe testy najnowszych friendów, specjalistyczne warsztaty doszkalające
Już 12 kwietnia startujemy z jedynastą edycją Ligi Tradowej WKW!
Podczas najbliższego weekendu, w trakcie rozpoczęcia sezonu letniego na Taborze, ruszamy oficjalnie z kolejną edycją. Liga Tradowa to wyjątkowe wydarzenie, które od lat jednoczy miłośników i miłośniczki wspinania na własnej asekuracji.
Liga z każdym rokiem rozwija się wraz z jej uczestnikami i uczestniczkami. W tym sezonie przygotowaliśmy istotne zmiany w regulaminie, które mają na celu jeszcze większą integrację środowiska wspinaczkowego z całej Polski.
Najważniejszą zmianą w regulaminie XI edycji jest nowa definicja kategorii OPEN. Od tego roku będą w niej klasyfikowane wyłącznie osoby spoza WKW. Chcemy w ten sposób stworzyć przestrzeń do oficjalnej rywalizacji o podium dla gości z innych klubów i regionów, budując pomost do wymiany doświadczeń w środowisku wspinaczkowym.
Tegoroczna lista obejmuje aż 300 dróg, co gwarantuje emocje przez cały sezon. Znajdziecie na niej:
Z ogromną radością informujemy, że sponsorem głównym XI Ligi Tradowej WKW jest kultowa brytyjska marka – Wild Country. Dobrze znany i ceniony w środowisku producent sprzętu zadbał o atrakcyjne nagrody dla uczestników i uczestniczek. Wydarzenie wspiera również firma Adsystem, od lat związana z Wrocławskim Klubem Wysokogórskim, bez której zaangażowania wiele naszych inicjatyw nie mogłoby dojść do skutku.
Patronat medialny nad tegoroczną edycją objęli: Polski Związek Alpinizmu (PZA) oraz portal wspinanie.pl. Bardzo dziękujemy za zaufanie!
Zapraszamy do zapoznania się z pełną listą dróg na stronie: https://wkw.org.pl/liga-tradowa-2026/
Powodzenia i do zobaczenia w skałach!
Team WKW
Sobotni poranek rozpoczęliśmy od solidnej dawki wiedzy teoretycznej. Wykład był niezwykle angażujący – pełen przykładów, odniesień do rzeczywistych zdarzeń lawinowych oraz ich szczegółowej analizy.