Bywają wyciągi, na których pierwszym stałym punktem jest stanowisko zjazdowe. Wspinanie w piaskowcu to także sprawdzian umiejętności wspinaczkowych. Ten, kto jest przyzwyczajony do zapinania na krawądkach może się czuć trochę zawiedziony.
Góry Przeklęte (Prokletije) to wciąż mało poznane i dzikie pasmo górskie. Wiele szczytów wygląda na niedostępne i niezdobyte. Wapienne ściany sięgają tu nawet 1000 m, a dodatkowym wyzwaniem logistycznym są ograniczone możliwości uzupełnienia zapasów wody i kilkugodzinne, wymagające podejścia.
Mamy już gotowe świeże topo północnej ściany Turni Panfila
Prace na Turni Panfila nie są jeszcze w 100 proc. ukończone, ale już większość dróg została otwarta i można się po nich swobodnie wspinać. Pamiętać jednak należy, że ściana była kompletnie pokryta mchem, krzakami i ziemią. Dlatego działając tam, dobrze mieć kask na głowie, ponieważ niektóre stopnie i chwyty mogą jeszcze się poddać sile wspinaczy.
Ekipa Wrocławskiego Klubu Wysokogórskiego dzielnie walczyła przez kila dni, aby odzyskać ten kawałek skały i włożyła w to naprawdę dużo pracy. Ochotnicy wycinali krzaki i mchy, a także niwelowali teren pod ścianą. Efekt finalny cieszy oko, więc wspólny wysiłek się opłacił! Na północnej Turni Panfila powstało na ten moment 12 nowych dróg, w tym 3 tradowe, 9 sportowych oraz 3 warianty dróg. Ważne! Prosimy nie wspinać się po drogach, na których wciąż wiszą pętelki rezerwacyjne. Ich obecność to znak, że autor wciąż pracuje nad daną drogą i nie jest ona ukończona. W tym miejscu pragniemy podziękować “Naszym Skałom” za wsparcie w postaci stanowisk, ringów i klejów oraz schronisku Szwajcarka. Życzymy bezpiecznego i udanego wspinania! WKW Team
1. Zacięcie Rysia- Krzysia VI- Trad
2. Zacięcie Rysia V
2a. Filarek Krzysia około VI.1+/2
3. Lewa ręka Prezesa VI.1+
4. Prawa ręka Prezesa VI.2
5. Przerysa na miękko IV+,
5a. Wariant Spawacza IV+
6. Miłość w Majtach VI.1
6a. Miłosne wariacje V+
7. Radość w Majtach VI-
8. Rysa na Palmę V+ trad ,
9. Slawek dzisiaj nie pije VI.+
10. Projekt
11. Na cycek wprost VI+,
12.W holdzie budowniczym IV+,
13. Z kroniki Archeo VI+ Trad
W miniony weekend miała miejsce zorganizowana akcja społeczności WKW! Zamiast wspinać się w ponad 30-sto stopniowym upale, grupa zapaleńców wolała wnieść coś dobrego do środowiska wspinaczkowego. Akcja Gardening tym razem była wymierzona w Turnię Panfila, a dokładnie w jej północną ścianę.
To zapomniany, sięgający w najwyższym punkcie ponad 20m kawał ściany, można by rzec dziewiczy. Turnia stała samotna… porośnięta mchem i krzakami… dopóki, dopóty nie zjawiła się ekipa silnych Wojów ze szczotkami, łopatami, sekatorami i nie zrobiła tam porządku. Niejedna szczotka poległa na tej ścianie i skończyła swój żywot, lecz po trzech dniach intensywnej pracy w ukropie, ponad 15 osób pod nadzorem Prezesa niemal ukończyła czyszczenie i ubezpieczenie nowych dróg na północnej ścianie Turni Panfila.
Tak tworzy się historia! Dzięki niestrudzonemu wysiłkowi powstał nowy sektor w Sokolikach. Skała to gruboziarnisty granit, który miejscami jeszcze się kruszy, lecz jak pokazała historia, powinien po paru przejściach się ustabilizować. Przez weekend stworzyliśmy kilka nowych linii, na chwile obecną mam dwie drogi tradowe IV+ i V/+ oraz pięć dróg ubezpieczonych w przedziale od V do VI.1+. Dwie z nich zostały już otwarte, na pozostałych wiszą jeszcze pętelki.
WAŻNE!
Pętelka na ringu oznacza, że prace nad drogą nie zostały jeszcze ukończone i autor drogi prosi o nie wstawianie się w nią. Należy z tym poczekać do momentu ściągnięcia pętelek przez twórców dróg. Ściana wymaga jeszcze pewnych zabiegów kosmetycznych i opadów deszczu, aby zmyć pył, który został po czyszczeniu. Ale już niebawem będzie można się po niej wspinać. W najbliższym czasie postaramy się ubezpieczyć pozostałe drogi, które zostały oczyszczone, a także umieścić topo na naszej stronie klubowej i w mediach społecznościowych. Dziękuje dzielnym Wojom z WKW za energię jaką włożyli w przygotowanie tego sektora. Jestem przekonany, że wiele dróg będzie miało swoich sympatyków, a sektor stanie się popularny.
Dziękujemy Inicjatywie Środowisk Wspinaczkowych „Nasze Skały” za wsparcie w postaci ringów, stanowisk i klejów.
Sezon na aktywność wysokogórską w pełni. W ostatni długi sierpniowy weekend działo się w Tatrach. I nie mamy tu na myśli pielgrzymek asfaltówką do Moka czy kilometrowych kolejek do wagoników na Kasprowy.
Cieszy nas, że tak dużo zespołów i klubowiczów WKW mierzyło się z tatrzańskimi drogami. Są sukcesy, są nowe wpisy w dzienniczkach, są nowe wspomnienia. Pogoda była dla nich łaskawa i pozwoliła na spokojny wspin. No może nie każdy miał spokojne przejście, bo zdarzały się przygody godne uwiecznienia w scenariuszu filmowy ale o tym zainteresowani za chwile sami wspomną.
Gratulujemy spektakularnych przejść, zdobytego doświadczenia i czekamy na Wasze kolejne sukcesy. Cieszy nas każde Wasze działanie w górach. Sezon w pełni!
A teraz już przejdźmy do meritum czyli kto, z kim i gdzie:
Przed nami kolejny weekend i zapowiada się na idealny warun na wspinanie. Czekamy na Wasze kolejne relacje, zdjęcia i sukcesy! Pamiętajcie też, że wciąż trwa Liga Tradowa WKW.
Natalia Michalska
Wyjazd tradycjnie zaczął się zlewą… Tradycyjnie, bo rok temu również padalo na podejsciu. Ale – część ekipy przyjechała dzień wczesniej i juz działała na Mnichu. Jednak, mimo pogody wspin zaczął się od mocnej cyfry – padły miedzy innymi Międzymiastowa i Sprężyna.
Zapraszamy członków Wrocławskiego Klubu Wysokogórskiego na integracyjny wyjazd do Teplic/Adrspachu.
Zespół w składzie: Kasia Tomsia, Paweł Trzęsicki Sobota, 8 lipca 2023 r., podejście pod Wołową Turnię – 3 godziny! „Droga Puškáša”, VI+, Paweł prowadzi I wyciąg, następnie zmiana na prowadzeniu i idę ja II piękny wyciąg po płytach, bardzo estetyczne wspinanie – po prostu bajka, idzie mi się znakomicie! Następnie Paweł prowadzi kluczowy III wyciąg – ryskę z dwoma okapikami przechodzi sprawnie i ładnie. Ostatni IV wyciąg prowadzę ja, mimo niewygórowanych trudności estetyczne wspinanie z dobrą asekuracją. Po dwóch zjazdach Kominem Puškáša jesteśmy na dole. Druga droga „Eštok-Janiga”, VII-, podobnie jak wyżej Paweł zaczyna I wyciąg, który sprawnie pokonuje w podejściówkach. Dochodzi do okapiku, przewija się i po kilku metrach dochodzi do ringów stanowiskowych. II wyciąg przypada mi w udziale, piękna rysa dość czujna zmęczyła mnie psychicznie, następnie pokonuje zacięcie, które kończy się trawersem w lewo po płytce do kolejnego stanu. III kluczowy wyciąg za VII – prowadzi Paweł. Co tu dużo pisać – z perspektywy asekuranta i partnera wspinaczkowego – byłam pod dużym wrażeniem jak Paweł prowadził ten wyciąg, dół precyzyjnie i spokojnie, następnie siłowy trawers powietrzny po podchwytach i fenomenalna akcja z wyjściem: pięta – palce na dość gładką płytę, następnie trawers w lewo do zacięcia i stanowisko. Także jeszcze raz Paweł chapeau bas. Ostatni wyciąg prowadzę ja, komino-zacięcie kończy drogę na grzbiecie Wołowej Turni. Następnie dobrze znanym już zjazdem Kominem Puškáša w dół do podstawy ściany. Przepak, klar i 3 godziny później jesteśmy na parkingu przy samochodzie. Podsumowując: dobra pogoda, jeszcze lepsze tempo i piękne pierwsze dwie tatrzańskie linie tego lata, jedna piękniejsza od drugiej. Niedziela, 9 lipca 2023 r. – mało czasu, cel Galeria Osterwy, droga „Dieška-Halás-Marek”, VII-. Podejście około 1,5 godzinki, ale upał straszny i trochę daje się nam we znaki. I wyciąg z limbą prowadzi Paweł, następnie zmiana na prowadzeniu i II wyciąg prowadzę ja. Wygląda niby ok ale trochę mnie wypycha i przy gdzieniegdzie wilgotnej skale było bardzo czujnie, koło ringa wychodzę z piętą na filarek i przewijam się w lewo – wyszły mi nawet całkiem estetyczne ruchy z plecków, następnie do góry do stanowiska, ściągam Pawła, który sprawnie pokonuje III wyciąg też ładny, kończący się ciekawym wyjściem z małej przewieszki. Kolejny kluczowy wyciąg za VII- to estetyczne zacięcie z rysą. Moja mina nietęga, ale wyjścia nie ma, motywacja jest – @Paweł dziękówa! Co tu dużo pisać w skrócie – dilfer mnie systematycznie wybierał, założyłam trzy przeloty jak mnie pamięć nie myli, lewa noga w rysie, prawa na tarcie i tak doszłam do ringa do którego się wpięłam, trochę nad nim był wystający hak, który olałam bo skupiłam się na walce o ostatni trudny metr – ale niestety poległam. Lot spektakularny – wystający hak zerwał mi szpejarkę i oprócz mnie poleciały w siną dal 3 ekspresy które na niej mi zostały. Ciśnienie mi się od razu podniosło nie będę pisać o słowach które padły. No nic po chwili zjeżdżam z ringa zbierając sprzęt, szybka analiza na stanie z Pawłem, przewiązanie się i podejmuje dość szybko kolejną próbę, która kończy się sukcesem – walka na wyjściu była zacięta i udało się pokonuje ten ostatni trudny metr. Na półce muszę uspokoić oddech i kończę IV wyciąg, Paweł zmienia mnie na prowadzeniu i po krótkim, ale ciekawym trawersie w lewo, następnie terenem mocno w górę najpierw Paweł później ja meldujemy się przy stanowisku zjazdowym. Po trzech zjazdach jesteśmy na dole. Szkoda, że nie poszło OS tylko RP, ale walka była – droga zrobiona, także jestem zadowolona. W dwóch słowach – MEGA weekend, MEGA drogi, niesamowite wrażenia!
W dniach 1-4 lipca razem z Olgą i Michałem mieliśmy przyjemność uczestniczyć w pierwszej edycji Obozu Taternickiego na Hali Gąsienicowej pod czujnym okiem instruktora PZA Arka Tabisza. Odczuwaliśmy lekką trwogę gdyż żaden/żadna z nas nie posiadał(a) wygórowanego doświadczenia w taternictwie ani we wspinaniu tradowym (choć tutaj na pewno liga tradowa pomogła się podciągnąć) a i prognozy pogodowe nie były zbyt łaskawe…. no ale po to jechaliśmy, żeby się właśnie nauczyć (a z pogodą to nikt nigdy jeszcze nie wygrał ).
W ubiegły weekend odbyły się „Manewry z autoratownictwa” pod czujnym i przenikliwym wzrokiem instruktorów PZA Krzysztofa Zabłotnego, Marcina Rutkowskiego, Jana Gałka. Już na początku warsztatów okazało się, że teoria to jedno a praktyka….
Uczyliśmy się tego co na podstawowych kursach wspinaczkowych jest zazwyczaj ujęte na końcu programu i zaliczane do pamięci ‘ulotnej’ kursanta- „było na kursie ale nie pamiętam”
Manewry obejmowały m.in. podchodzenie na linie, zjazd przez węzeł, wciąganie poszkodowanego metoda U, flaszencug, szwajcar, odblokowywanie przyrządu metodą przeciwwagi, zjazd z poszkodowanym ze stanowiska, poznanie zastosowania bloczka i jeszcze parę innych ciekawych operacji.
Największe atrakcje czekały nas jednak po zmroku (główną z nich było oczywiście wspinanie tradowe nocą). Ruszyliśmy pod Krzywą Turnię aby sprawdzić czy stwierdzenie ‘wspinacz jest tyle wart ile jego czołówka’ jest prawdziwe . Napisze tylko, ze moje emocje w rysie Gorayskiego potrafiły sięgać po czubek kasku. Instruktorzy wspierali nas i zachęcali (bo przecież nie napiszę, że zmuszali) do przećwiczenia paru „manewrów” podczas wspinaczki. Cieszę się, ze mogłam tego wszystkiego doświadczyć w tzw. warunkach kontrolowanych. Teraz już wiem, ze gdybym musiała stanąć w sytuacji wymagającej ratowania nie tylko siebie ale również partnera to wymagałoby to ode mnie zarówno większej siły fizycznej ale i odporności psychicznej. A warsztaty takie jak te prowadzone przez naszych doświadczonych Instruktorów na pewno pomagają doskonalić pewność siebie w sytuacjach stresowych .
p.s. szczególnie dziękujemy Instruktorom za załatwienie ‘oprawy muzycznej’ podczas nocnej wspinaczki! gitarzysta pierwsza klasa .
Katarzyna Lisiecka
